Τρίτη, 13 Νοεμβρίου 2018

Σκοτώνουν τ’ άλογα όταν γεράσουν

ΑΡΘΡΟ ΤΟΥ ΓΙΩΡΓΟΥ ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ
Επικεφαλής της δημοτικής παράταξης «Δύναμη Δημιουργίας»

Η γνωστή ταινία του Σίντνευ Πόλακ, που γυρίστηκε το 1969, αναφέρεται στην αμερικανική οικονομική κρίση του 1929. Σε έναν μαραθώνιο διαγωνισμό χορού, με έπαθλο 1500 δολάρια, ποσό τεράστιο για τα δεδομένα της εποχής, οι συμμετέχοντες  χορεύουν μέχρι τελικής πτώσης και κάποιοι πεθαίνουν προσπαθώντας να κερδίσουν τα απαραίτητα για την επιβίωσή τους  χρήματα.
Πενήντα χρόνια μετά την ταινία και σχεδόν εκατό από την οικονομική κρίση, το θέμα παραμένει βασανιστικά επίκαιρο, αφού  η ιστορία επαναλαμβάνεται, όχι ως φάρσα αλλά ως δράμα. Πρόκειται για το προσωπικό δράμα όλων αυτών που είναι  τα θύματα της δικής μας οικονομικής κρίσης, που αμείλικτα και με αυξανόμενη ένταση πλήττει τα πιο ευάλωτα μέλη της ελληνικής κοινωνίας.
Από την αρχή της κρίσης, το 2010 οι συνταξιούχοι αποτελούν τον εύκολο στόχο για όλες τις κυβερνήσεις και θεωρούνται ως η εύκολη λύση για το δημοσιονομικό πρόβλημα της χώρας. Λες και είναι οι μόνοι υπεύθυνοι για την οικονομική μας κατάρρευση, υφίστανται σταθερά αλλεπάλληλες μειώσεις στις συντάξεις, με αποτέλεσμα σήμερα να αντιμετωπίζουν σοβαρό πρόβλημα επιβίωσης.

Ας μη μιλήσουμε για την ανταποδοτικότητα του συστήματος, αφού έχει καταργηθεί κάθε έννοια αναλογίας των εισφορών με τις συντάξιμες αποδοχές.  Το σύστημα που έχει διαμορφωθεί για τον υπολογισμό των συντάξεων ευνοεί απίστευτα όσους δεν πλήρωσαν ποτέ ασφαλιστικές εισφορές ή πλήρωσαν τις ελάχιστες δυνατόν και τιμωρεί σκληρά όσους συνειδητά επέλεξαν να πληρώνουν πανάκριβες εισφορές για πολλά χρόνια, με την ψευδαίσθηση ότι έτσι θα εξασφαλίσουν αξιοπρεπή γεράματα.

Και όμως, αυτοί οι άνθρωποι δούλεψαν σκληρά μια ολόκληρη ζωή καταβάλλοντας με συνέπεια κάθε μήνα τις δυσανάλογα υψηλές εισφορές που τους χρέωνε το σύστημα και σαν ανταπόδοση σήμερα αδυνατούν να εξασφαλίσουν τα στοιχειώδη για τη διαβίωσή τους. Και, το χειρότερο, δεν έχουν καμία δυνατότητα να αντιδράσουν δυναμικά με απεργίες ή άλλους τρόπους και καμία επιλογή από το να περικόπτουν ακόμη και α απαραίτητα
Συνάντησα πριν μερικές μέρες ένα  φίλο, προχωρημένης ηλικίας, συνταξιούχο καθηγητή πανεπιστημίου, περήφανο και αξιοπρεπή άνθρωπο. Δανείστηκα από την κόρη μου 50 ευρώ για να βγάλω το μήνα, μου εξομολογήθηκε βουρκωμένος.
Τη ζωή των ανθρώπων της τρίτης ηλικίας δυσκολεύει ακόμη περισσότερο το σύστημα υγείας, με τις ατέλειωτες λίστες αναμονής στα δημόσια νοσοκομεία, τις μεγάλες περικοπές στις παροχές υγείας και την αύξηση της συμμετοχής στην αγορά των φαρμάκων.
Αν μια κοινωνία χαρακτηρίζεται από τον τρόπο συμπεριφοράς της προς τους αδύναμους, δυστυχώς χάσαμε. Γι αυτό, υποχρέωση της τοπικής αυτοδιοίκησης είναι να καλύψει το κενό που προκαλούν οι πολιτικές της κεντρικής διακυβέρνησης για τους ανθρώπους της τρίτης ηλικίας και να αντιμετωπίσει τα ζητήματα αυτών των σεβάσμιων ανθρώπων  αποτελεσματικά και άμεσα.
Με ανθρωποκεντρική αντίληψη, θα πρέπει η δημοτική αρχή να βάλει σε προτεραιότητα τη δημιουργία υποδομών που θα ενισχύουν το επίπεδο διαβίωσης των ηλικιωμένων και θα τους εξασφαλίζει μια αξιοπρεπή ζωή.
Ας μη ξεχνάμε ότι οφείλουμε σεβασμό, αγάπη γι’ αυτούς τους ανθρώπους.
Πρόσφεραν πολλά όταν μπορούσαν. Τους αξίζει κάθε φροντίδα.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου